Ja można najlepiej spożytkować 20 PLN? Kupić dwie paczki fajek? Nie. Pół litra wódki? Niekoniecznie. Cztery puszki ulubionego browaru? Nie bardzo. A może Beat Hazard Complete w letniej promocji Steam? O tak. Jeśli lubicie oldschool, muzykę, a na liście przyjaciół posiadacie kilku innych zapaleńców z objawami adhd – wrzucajcie ten zacny komplet do koszyka. Przyznam, że dawno już nie bawiłem się aż tak dobrze przy jakiejkolwiek innej grze z trybem współpracy. Dlaczego? Sprawdźcie wideo zamieszczone w dalszej części wiadomości, gdzie wraz z kolegą Groszkiem urządzamy masową eksterminację kosmitów. Gorąco polecam.

Czyli filmowy debiut na blogu. Z komentarzem.

Już od dłuższego czasu nosiłem się z zamiarem zmiany swojego wysłużonego Logitech’a RX250. Przyjemny był to gryzoń, który służył mi od kilku dobrych lat. Niedawno dopadła go jednak śmiertelna choroba, zwana potocznie „wściekłym kursorem”. Pacjent nie przeżył. Ponieważ myszek Logitech’a używam w zasadzie „od zawsze”, początkowo skierowałem swój wzrok ku Szwajcarskiemu następcy. Później jednak pojawiła się myśl „a może spróbować czegoś nowego”. Myszek przecież na rynku jest prawdziwe zatrzęsienie, nic, tylko wybierać. Upatrzyłem więc sobie kilku potencjalnych kandydatów i założyłem odpowiedni wątek na forum serwisu growego. Propozycji i porad pojawiło się naprawdę wiele, za co serdecznie forumowiczom dziękuję. Ostatecznie jednak myszy nie kupiłem. Zainwestowałem w szczura. Straszny z niego dziwoląg. Pytali o niego forumowicze. Tym samym przedstawię swoje pierwsze wrażenia.

Lubię rzeczy nietuzinkowe, a tego szczura nie da się pomylić z żadnym innym. Wygląda po prostu niesamowicie…topornie. Ciekaw byłem, jak sprawuje się podczas pracy i grania. Kiedy kurier zapukał do mych drzwi, nie posiadałem się z ciekawości. Otworzyłem przesyłkę i powitało mnie dziwaczne pudełko, jakże inne od standardowych prostokątnych tekturowych, bądź – nie daj Boże – zgrzewanych opakowań. Wygląda naprawdę solidnie i elegancko.

Pudełko z oknem

Zawartość opakowania i szczur w dłoni
W środku znajduje się oczywiście samo urządzenie, komplet makulatury w postaci instrukcji użytkownika i jakiś tam innych, nikomu niepotrzebnych pierdół, płyta ze sterownikami i oprogramowaniem, a także metalowe pudełko kryjące w sobie części…zamienne? Ale o tym za chwilę. Po oswobodzeniu szczura z drucianych „przytrzymywaczy”, mocno się zdziwiłem. Urządzenie nie jest wcale specjalnie duże. Daleko mu co prawda do wymiarów myszki laptopowej, ale jednocześnie okazał się mniejszy od typowego Logitech’a za 20 PLN. Rozmiar to jedno, a wizualia drugie. Na zdjęciach gryzoń sprawia wrażenie dziwacznego i niewygodnego. W rzeczywistości, o ile z tym pierwszym stwierdzeniem mogę się zgodzić, o tyle z drugim – zupełnie nie. Myszoszczur idealnie leży w dłoni. Powierzchnia z którą nasza dłoń ma nieprzerwany kontakt, wykonana jest z przyjemnych w dotyku materiałów. Jeśli miałbym je do czegoś porównać, to na myśl przychodzi mi delikatny zamsz. Nic się nie ślizga, niż nie skrzypi, nic nie trzeszczy. Spód wykonano z metalu, podobnie jak boczne przyciski i pokrętło na środku. Elementy spasowane są naprawdę bardzo dobrze, sprawiając wrażenie przemyślanej, odpornej na mechaniczne uszkodzenia, solidnej konstrukcji. Która trochę waży. Trzymając szczura w dłoni ma się wrażenie obcowania z czymś naprawdę „gniotsa nie łamiotsa”. Jakże innym od lekkich plastikowych myszek. Dobrego wrażenia dopełnia ogon w całości pokryty elastycznym tworzywem. Dzięki temu nie występuje efekt „uciekającego kabla”, a ogon jest mniej podatny na uszkodzenia.

Szczur

Pod własne preferencje
Wspominałem wcześniej o dołączonych do zestawu częściach zamiennych. R.A.T 7 jest bowiem gryzoniem, który można w istocie przystosować w całości do swoich wymagań. Podkładkę pod nadgarstek można wsuwać i wysuwać, wydłużając przy tym powierzchnię myszy, bądź ją zmniejszając. Jeśli chcemy, aby ta część była wyżej – nie ma problemu. Możemy zastąpić ją częścią z zestawu, która to nam zapewni. Opcje regulacji mamy również przy elemencie, na którym spoczywa nasz kciuk. Możemy przesunąć go bardziej do przodu, bądź do tyłu. Dla każdego coś miłego. Podobnie postąpić możemy jeszcze z kilkoma elementami. Nie mogło oczywiście zabraknąć ciężarków, na które otrzymujemy etui. Jestem tutaj miło zaskoczony, ponieważ to pierwsza w moim życiu mysz, która mogę dostosować pod siebie, a nie odwrotnie. Nigdy nie przypuszczałem, że w wieku 30 paru lat będę bawił się takimi rzeczami. A jednak.

Młody technik

Do szczura dołączono oprogramowanie, które umożliwia nam ustawianie różnych rozdzielczości pracy, tworzenie profili i ustawienie opcji Precision Aim. Ta ostatnia przyda się wszystkim tym, którzy potrzebują chwilowej, wyższej precyzji, np. przy celowaniu (m.in. snajperzy). Za aktywowanie PA odpowiada czerwony przycisk znajdujący się pod naszym kciukiem. Jego wciśnięcie spowolni ruchy myszy do ustawionego przez nas poziomu, a zwolnienie – powrót do normalnej czułości. Skoro jesteśmy przy DPI. Można ja dynamicznie zmieniać przyciskiem znajdującym się przy rolce. Wciśnięcie go w dół obniża rozdzielczość, a w górę – zwiększa. Poziom DPI jest na bieżąco wyświetlany za pomocą diod LED. Nic nie stoi oczywiście na przeszkodzie, aby dokładny, wymagany poziom DPI ustawić również z poziomu oprogramowania.

Upskirt

Zgrzyty
Jednym słowem – domyślnie dołączone oprogramowanie. Nie działa na nim programowanie gryzonia. Co więcej, na stronie producenta znajduje się wersja, która problemu nie naprawia. Aby w pełni cieszyć się z posiadania szczura, trzeba ściągnąć wersję oprogramowania znajdującą się…na blogu firmy. Dlaczego nie umieszczono jej od razu tam, gdzie być powinna? Nie mam pojęcia. Po instalacji nowszej, dostępnej na blogu wersji oprogramowania – wszystko działa pięknie.

Podsumowanie
Jestem naprawdę zadowolony z zakupu. Szczur jest wygodny, a dostępne opcje jego modyfikacji pozwoliły mi zarządzić w grach sieciowych. Poważnie – ratio wynosi teraz 4.5. W porównaniu do 1.2 na Logitech’u – wow*. Jakość wykonania jest obłędna, wszystko idealnie trzyma się przysłowiowej kupy i jest na swoim miejscu. Gryzoń nie jest za duży ani za mały, nie jest za ciężki ani za lekki, a przede wszystkim – nie ma tu ani trochę poczucia plastikowej, lekkiej tandety. To bardzo precyzyjna i przemyślana konstrukcja, do której muszę się jednak mimo wszystko przyzwyczaić. Kilka lat na „standardowej” myszce zrobiło swoje. Takie jest moje pierwsze wrażenie. Zobaczymy, jak wypadnie test długodystansowy. Ale o tym później. Poniżej zamieszczam kilka dodatkowych zdjęć.

* – ok, to z mojej strony zwykły bullshit. Wciąż dostaje po dupie i słyszę, że jestem noobem

Od lewej: Logitech RX250, RAT7, Logitech NX50

Logitech RX250 leży na RAT7

Teraz Logitech NX50 leży na RAT 7

Z profilu

Z góry

Przód

Pudełko z przodu

Pudełko z tyłu

Uczciwie przyznam – zwlekałem z napisaniem tego tekstu. Nie wynikało to bynajmniej z przesycenia Internetu tekstami o najnowszej grze rzemieślników z Crytek. Zwlekałem, aby nie dać się złapać w ten cały hype. Chciałem pograć dłużej, odsapnąć, złapać trochę świeżego powietrza i spojrzeć na Crysis 2 jeszcze bardziej trzeźwym okiem. Teraz, po przeszło 30 godzinach gry w tę produkcję mogę na spokojnie ją ocenić.

Nie czekałem na sequel wydanego w 2007 roku Crysis’a. Co więcej – pierwsza część wręcz odrzuciła mnie od komputera swoją bzdurnością, udawaniem tego, czym nie jest a także – jeśli nie przede wszystkim – absolutnym przerostem formy nad treścią, która nie była niczym innym, jak graficznym benchmarkiem. Idiotyczna fabuła, tragiczna wręcz optymalizacja, brak jakiegokolwiek artystycznego wyrazu, teren działań, który przez większość gry wyglądał tak samo, a do tego przeraźliwie nudna rozgrywka. Z pierwszą częścią rozstałem się pod sam koniec wątpliwej jakości zabawy – nie dałem rady znieść tego bzdetu. Wieści o sequelu wzbudziły moje zainteresowanie jedynie w odniesieniu do wersji konsolowej – jak to będzie wyglądać, zadawałem sobie pytanie. Moje podejście diametralnie zmieniła wersja demo, umożliwiająca rozegranie kilku wieloosobowych meczy na dwóch różnych mapach. Sprawdziłem ją na PC i – ku mojemu zdumieniu – całość działała bardzo płynnie wyglądając przy tym bajecznie. No i wciągała. Bardzo. Zakupiłem edycję premierową.

Fabuła i rozgrywka
Nie będę rozwodził się nad fabułą (obcy atakują Manhattan), która nie jest niczym oryginalnym. To, co zupełnie odróżnia sequel od starszego brata, to sposób opowiedzenia historii. Zapomnijcie o nudnym jak flaki z olejem jeżdżeniu z punktu A do punktu B. Tutaj wszystko jest skondensowane i składa się w przyjemną, bardzo klimatyczną całość. Crysis 2 bliżej pod tym względem do takich klasyków jak choćby Half-Life 2 czy Quake 2, niż do symulatora biegania/jeżdżenia o tytule Crysis. Nie oznacza to oczywiście braku swobody w wykonywaniu zadań. Ten najlepszy element z „jedynki” pozostał naturalnie w sequelu. Każdą potyczkę możemy zaplanować – rozegrać ją w stylu Rambo, bądź po cichu. Forma i sposób ataku zależy tylko od nas, podobnie jak drogi wybrane do urzeczywistnienia tego celu. Pomoże nam w tym nowa wersja Nanosuit, czyli naszego skafandra bojowego. W stosunku do pierwowzoru jest on dużo bardziej rozbudowany. Autorzy zaoferowali nam nie tylko możliwość korzystania z ulubionych „mocy”, ale także opcję ich ulepszania. Wszelkich takich usprawnień dokonujemy za pomocą zebranej z ciał obcych tkanki. Świetna sprawa. Kampania to ponad 10 godzin zabawy. Jeśli jednak zwiększycie poziom trudności i wykażecie chęć zdobycia wszystkich „znajdziek”, to ten czas spokojnie możecie pomnożyć x2 lub nawet x3.

Grafika/audio
To, co rzuca się w oczy od razu po uruchomieniu gry, to prześliczna oprawa graficzna. Crysis 2 posiada wreszcie to, czego tak bardzo brakowało jedynce – własny styl. Ta gra jest naprawdę piękna artystycznie, bijąc poprzednika już na starcie ilością detali, oświetleniem czy wykonaną na szkolną 6 optymalizacją. Wiele razy zdarzyło mi się stanąć w miejscu i podziwiać otoczenie. Czegoś takiego jeszcze w grach nie było. Nie przypominam sobie, abym od czasów Red Dead Redemption zaliczył tak mocny opad szczęki. Co w tym wszystkim najzabawniejsze – gra działa płynnie nawet na starszych komputerach. Jak Crytek tego dokonał? Nie mam pojęcia. Ale czapki z głów. Muzyka w grze sprawia bardzo dobre wrażenie, kilka kawałków zapadło mi w pamięć, a to dobry znak. Co zadziwiające, również Polski dubbing jest bardzo dobry. Nie jestem zwolennikiem pełnych spolszczeń, ale tutaj EA naprawdę się postarało. Crysis 2 jest jednocześnie jedną z najbardziej wulgarnych gier, w jakie dane mi było grać. Nie przekroczono jednak granicy dobrego smaku, a całość jest dobrze wyważona. Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to „głos kombinezonu”, informujący nas o przejściu w konkretny tryb mocy – przydałaby się opcja jego wyłączenia.

Multiplayer
Osobny akapit należy poświęcić trybowi multiplayer. W swojej mechanice przypomina Call of Duty, jednak nazwanie go kalką produkcji Activision byłoby krzywdzące dla dzieła Niemców. Mamy więc zdobywanie punktów doświadczenia, odblokowywanie kolejnych broni i gadżetów i ulepszanie naszego wojaka. A właściwie pancerza. Właśnie. To, co na początku mogło wydawać się chaotycznym i nieprzemyślanym posunięciem twórców (używanie niewidzialności, wzmocnionego pancerza itd.), okazuje się czarnym koniem tego trybu. Odpowiednie wykorzystanie naszych mocy połączone z myśleniem taktycznym jest kluczem do zwycięstwa. Nasz kombinezon możemy rozbudować m.in. o choćby takie moduły jak wykrywanie zagrożenia czy widok toru lotu pocisków. Opanowanie całości pod swój styl grania jest niezwykle satysfakcjonujące. Ta gra w trybie dla wielu graczy jest absolutnie nieprzewidywalna – nie sposób się nudzić, nie ma rutyny. Całości dopełniają wulgaryzmy, które usłyszymy po śmierci, podnosząc poziom adrenaliny i chęć naszej zemsty – patent, którego nigdzie indziej nie spotkałem. Bomba.

Taki widok częsty nie jest

Strona techniczna
Crysis 2 jest grą niemalże doskonałą, jeśli chodzi o to jak działa i jak wygląda. Crytek nie ustrzegł się jednak kilku błędów, które uniemożliwiają pełny zachwyt nad edycją premierową. Przede wszystkim w oczy rażą niedoróbki związane ze sztuczną inteligencją, która potrafi zablokować przeciwnika np. między skałami. Brakuje również szczegółowych ustawień opcji graficznych – do wyboru mamy kilka predefiniowanych ustawień (ma to zostać udostępnione w najbliższej poprawce). Problem napotkamy również przy próbie dołączenia do trybu multiplayer – za każdym razem gra będzie prosiła o wpisanie numerka seryjnego (ten problem można rozwiązać wpisując wymagany numerek, następnie cofając się do trybu dla jednego gracza i ponownie przechodząc do trybu multiplayer. Po tej operacji nie będziemy już nękani żadnymi prośbami). Nie są to rzeczy, które uniemożliwiają grę czy zbytnio przeszkadzają, jednak psują nieco wrażenie.

Podsumowanie
Nie nastawiałem się na wiele, a dostałem przysłowiowym obuchem po łbie. Crysis 2 to jedna z najlepszych gier fps w jakie przyszło mi grać. Osobiście stawiam ją na równi z wymienionymi wcześniej klasykami gatunku. To efektowna, ciekawa, piękna i wciągająca przygoda, która podnosi gatunkową poprzeczkę bardzo wysoko. Może nie spodobać się miłośnikom pierwszej części, jednak Ci, którym ona nie podeszła, powinni być zachwyceni. Ja jestem. Tą grą Crytek zmienił ligę. Awansował w moich oczach z rzemieślników, na artystów i wizjonerów. Niemcy zrobili najładniejszy produkt na rynku, który jest przede wszystkim grą, a nie – tak jak poprzednik – jedynie pokazem technologii. Jeśli odpuścicie sobie tę pozycję bądź przełożycie zakup na później, będziecie mocno żałować. Szczerze polecam.